مي خواهم خاك باشم

يه آن احساس كردم كه تصميمم رو گرفتم . نه كه تصميمم رو گرفته باشم ، نه ! احساس كردم كه فهميدم چي درسته ؟ يه آن هر گونه شك و ترديدي در مورد بودن يا نبودنت محو شد و يقين نبودنت جاش رو گرفت .

وقتي مي شه تو سبزه ها مرد و ديگه زنده نشد ،

وقتي احساس مي كني كه مي توني با طبيعت يكي بشي ،

وقتي اينقدر محو زيبايي رشته كوه مقابلت مي شي كه مي خواي براي هميشه يه سنگ بشي و همونجا بموني ،

وقتي ابرها و مه انتهاي دو رشته كوه ، محوت مي كنه ،

وقتي رنگهاي زيباي طبيعت ، سلولهاي تنت رو مي رقصونه ،

وقتي اون رودخونه زيبا با پيچ و تابش تو دامنه كوه و دشت اطرافش ، برات آواز مي خونه ، آوازي كه چه بخواي چه نخواي دستات رو از هم باز مي كني و پاكوبان رونه مي شي ، بدون اينكه بدوني كجا مي ري،

وقتي زيبايي هاي طبيعت ، قلبت رو طوري تسخير مي كنه كه مي خواي قلبت رو از سينه دربياري و توي يه گوشه سبز و پراز رنگهاي گلهاي وحشي و بهاري كوهستان دفن كني ،

وقتي از روي اون دامنه سبز و پر درخت ، كوههاي سفيد مقابلت رو نگاه مي كني و آسمون آبيه ،

وقتي آبشار كوچولو ، دل تخته سنگهاي سبز رو به بازي مي گيره ،

وقتي جاده پر پيچ و خمي كه گم مي شه تو جنگلها ، صدات مي كنه ،

وقتي تو دنيا اين همه چيز هست كه من مي تونم عاشقش بشم ، مي تونم براش بميرم ، مي تونم توش حل شم ، مي تونم توش گم شم ، مي تونم توش آزاد باشم ،

آيا فكر مي كني كه جايي هم براي تو مي مونه ؟!

انسان كمترين موجود آفرينشه ! اگه بميري و خاك بشي و بعد درخت بشي ، يا يه گل وحشي كوهستاني ….

مي خوام خاك بشم . يه خاك غني و دست و دلباز ، يه كوهستان خوش آب و هوا كه توش همه زيبايي هست . هر روز چشمم رو باز كنم و به آسمون سلام كنم . مي خوام خاك باشم تا مادر طبيعت باشم . مادر يه آدم ديگه بودن خيلي كمه ! ولي مادر طبيعت بودن!؟ زمين بودن ؟! ……..بي نظيره !

اگر روزي هرگز مادر نشدم ، من رو تو مقبره خانوداگي دفن نكنيد . اونجا همه هستن . همه اقوامم . يا هستند يا به من خواهند پيوست . مقبره بزرگ خاندان …… شماره…..! نه ! من اگر مردم ، من رو تو دامنه كوهي سبز و شايد بي نشون ، پر از گلهاي وحشي ، با درختان بلند قامت صبور كه هم سرماي زمستان كوهستان را تحمل مي كنند و هم در بهاران پذيراي پرندگان مهاجرن ، دفن كنيد . مي خواهم مادر طبيعت باشم !

زن بودن يا نبودن!

راستي چه مي شود كه زني از زن بودنش فراري باشد و از مردها متنفر! هميشه همه تلاشم را كردم كه زن نباشم . سخت بود ، خيلي سخت ! گاهي نه اين پاها توان داشت و نه اين دستها ، اما كم نياوردم . گاهي مخفيانه اشك ريختم اما اشكهايم را حتي خدا هم نديد ، كه اگر ديده بود…..

هميشه از ذات مرد متنفر بودم . نه اين تنفر از انسانيت آنها نبود . آنها را دوست داشتم فقط وقتي نقش ديگري غير از مرد در زندگي ام داشته اند و هر مردي كه فقط نقش مرد داشته باشد ، بايد به بازي گرفته شود ، همين ! درست مثل موش و گربه بازي . اشتباه نكن اين زن است كه گربه مي شود ! اين همه نفرت از ذات مرد و اين همه گريز از نقش زن !؟ 

 هميشه ذات زن را دوست داشتم .

بودن يا نبودن

هنوز در وسوسه بودن يا نبودنت اسيرم . گاه احساس نيازت سلولهاي تنم را به تنهايي مخموري كه دارند ، تمسخر مي كند ، هر چند فقط لحظه اي كوتاه ! و گاه آنچنان از نبودنت شادم و آنچنان بي نيازي ات را احساس مي كنم كه جشن و يايكوبي تك تك سلولهايم بي خوابم مي كند ، هر چند لحظاتي طولاني ! چه خوش گفت او كه مساله را، بودن يا نبودن دانست !من مي ترسم . اقرار مي كنم كه مي ترسم . هم از بودنت و هم از نبودنت ! و با شرمساري اقرار مي كنم كه از بودنت بيشتر !

تراژدي تولد

مي گه : خودت رو لوس نكن . پاشو خودت رو جمع كن . همه اين آدمهايي كه مي بيني يه مادر زاييدتشون . يه مادر كه مثل خودت يه زن بوده . شاه و گدا فرقي نمي كنه . اينقدر بدم مي ياد از اين آدمهايي كه فكر مي كنن بچه دار شدن كار شاقيه ! مگه مي خواي فيل هوا كني . اينكار از عهده همه برمي ياد ، ضعيف و قوي ، فقير و غني . اه اه اه. بسه ديگه . امثال تو هم كه ديگه شورش رو در آوردن. اه !من بغض مي كنم و دستم رو روي شكمم ميذارم . احساس مي كنم از اينكه توش يه موجود پرورش بدم ، وحشت دارم . ناگفته نمونه كه اندازه شكمم رو الان دوست دارم . ولي اگه قرار باشه كه يهو رشد كنه و بياد جلو،!؟ …مي خوام بگم ، حالا فرض كنيم هم كه ترسي نداشته باشه ! اصلاً عمل توليد مثل اختياري كار صحيحه ؟! يعني مي خوام بگم فرض كنيم كه يه كسي نخواسته باردار شده ، خب نمي شه كاريش كرد . نمي شه كه با موجودي كه با خواست خودش داره به اين دنيا مي ياد مبارزه كرد و حق انتخابش رو گرفت . اين كار اصلاً اخلاقي نيست . در ضمن غريزه مادري هم باعث مي شه كه دوستش داشته باشه و حمايتش كنه . مثل همه موجودات روي زمين ! مثلاً ،خود من ! يكي از همون بچه هاي نخواسته اي بودم كه مادرم همه بلايي سرم آورد تا سقط شم . ولي خب من مصرانه مي خواستم به اين دنيا بيام و اون هم نتونست كاري كنه . خودش مي گه مي ترسيدم منگول يا فلج به دنيا بياي . از پدرم خواسته بود كه من رو بهش نشون نده . چون به حساب خودش مي خواست مهرم به دلش نيافته و راحت من رو ببخشه به يكي از دوستاش كه بچه دار نمي شده . مادر من ، توي نخواستن من خيلي با اراده بود . وقتي مادرم بهوش اومد ، پدرم من رو برد تو اتاقش و گفت :» عزيزم ، ببين كه چه دختر ماهي خدا بهمون داده . » مامانم چشماش رو بست كه من رو نبينه . پدرم مي گه ، گذاشتمت كنار تختش . مي دونستم كه به هرحال قبولت مي كنه . » مادرم مي گه :» وقتي پدرت تو رو گذاشت و از اتاق رفت بيرون . احساس كردم نيمي از وجودم رو كه گم كرده بودم برام برگردوندن .وقتي پدرت برگشته بود تو اتاق ، ديد كه عاشقتر از هميشه تو رو تو بغلم گرفتم . در ضمن اون دوست بي شعور من ، انگار نمي فهمه كه هيچ مادري بچه اش رو به ديگري نمي بخشه ، چون تا مدتها معترض بود كه بچه ام رو بهم ندادي ! تا مدتها دوست مادرم بهم مي گفت كه تو بچه مني . و برام مادري مي كرد و بهم محبت مي كرد . حتي حموم كردنهام هم به عهده اون بود. خودش اين رو از مامانم طلب كرده بود . تا 5 سالگي ام يادم مي ياد كه چقدر دوستم داشت و بهم محبت مي كرد . اما ، از اون به بعد ديگه نديدمش . نمي دونم كجاست . ولي مادر خودم كه قربونش بشم ، هميشه هست و هميشه فداكارترين مادر روي زمين بوده . دوستش دارم .  من الان وزنم مناسبه . يه كمي بخاطر پشت ميز نشيني شيكم آورده بودم كه اون هم با رژيم گرفتن و برنج نخوردن به اندازه مناسب درآوردم . با همسرم هم خوشبختم . اين همه هم كه در روز آدم به دنيا مي ياد و از دنيا مي ره ، حالا اگه من مثل بقيه يكي رو به دنيا نيارم كه بعد بميره چي مي شه ؟!

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!